Zoover collega Joffry vertelt over zijn avontuur tijdens de huttentocht met zijn zoontje Luuk (7 jaar).

Dit jaar moest het gaan gebeuren. Luuk is bijna acht jaar en naar mijn mening fysiek sterk genoeg om een huttentocht te gaan doen in de Pyreneeën. Al sinds jaar en dag hebben wij de luxe van een mooi onderkomen in Carla-Bayle, een artistiek dorpje midden in de Ariège. Hier zijn we dan ook onze huttentocht gestart.

Vol goede zin

We laten de andere helft van het gezin achter en rijden zondagochtend via de plaatselijke bakker in 3,5 uur naar Boí in de provincie Lleida (Spanje). Ik had daar namelijk op internet gezien dat je met een 4×4 jeep naar de eerste hut gebracht kon worden. Dit leek mij een stoere start van een driedaagse huttentocht. Helaas bleek bij aankomst dat je wel met een 4×4 jeep naar een hut kon worden gebracht, alleen niet naar onze eerste hut, de Refugi Restanca.

Een goede voorbereiding is het halve werk. Terug de auto in en anderhalf uur terug naar Valarties, het dorpje vanwaar je wél kunt starten met de klim naar Refugi Restanca.

Via een bergweg stuiteren we onszelf in de auto naar een parkeerplaats vanwaar een taxi-service ons naar de voet van klim zou brengen. Om 13.15 uur staan we in vol ornaat klaar bij de taxi-standplaats. Het is een graadje of 35 en ik zie op een pamflet dat de taxi’s door de Spaanse Siesta niet rijden tussen 13.00 en 15.00 uur. Een prima start en in lijn met mijn missende voorbereidingsvaardigheden. Daar sta je dan! Mijn zoon op zijn nieuwe wandelschoen en rugzak vol knuffels en ik trots ernaast met een echte backpack en stevige Meindle bergstappers van Marktplaats. Geen bereik met mijn mobiele telefoon en werkelijk geen idee waar te beginnen.

Ik spreek een Fransman aan die net terug komt uit de bergen en vraag in mijn beste Frans of hij weet “hoe het hier werkt”. De aandoenlijke blik van mijn zoon deed hem overtuigen om ons een stukje op weg te helpen. Na een minuut of 10 toen vond hij het welletjes en wenste hij ons een hele mooie trip. Na nog een half uur lopen staan we op de taxi-standplaats, onderaan de klim. Ons vader-zoonmoment gaat beginnen.

Geitenpaadjes, rotsblokken, meertjes en riviertjes

Via een uitgedroogd beekje klimmen we naar boven en na een uur komen we aan bij Refugi Restanca. Een berghut aan een stuwmeer op 2010 m hoogte. Via de website van Carros de Foc heb ik onze berghutten en forfait van het natuurpark gereserveerd. Deze liggen hier voor ons klaar. Samen met twee petten, een stempelkaart en een Spaans kinderleesboek. We hebben bedankt voor het (te zware) Spaanse leesboek, onszelf getrakteerd op een blikje koude Aquarius en starten onze trip van ca. 3 uur naar Refugi Ventosa. Onze eerste slaapplaats.

Via geitenpaadjes, rotsblokken, meertjes en riviertjes banen we ons een weg door het hooggebergte in het prachtige natuurpark Aigüestortes.

Ik houd mijn hart vast…

…of Luuk dit allemaal wel net zo leuk gaat vinden als ik. We zijn immers al veel langer aan het wandelen dan ik tijdens mijn voorbereiding had bedacht. Halverwege stoppen zou namelijk betekenen dat ik Luuk of ook zou moeten dragen of mijn eigen been zou moeten breken (je gaat blijkbaar wat vreemd denken met 35 graden op 2100 meter) zodat we per helikopter konden worden opgehaald.

We besluiten bij een meertje in de sneeuw onze croissants, wafels en sportrepen op te eten.

Om 18.30 uur arriveren we Refugi Ventosa. Prachtig gelegen op 2100 meter uitkijkend over wederom een meertje.

Last but not least

We waren een van de laatste die aankwamen in de hut. Dat werd gelijk duidelijk door alle uitgespoelde kleding die overal te drogen hing.

Binnen was het gezellig druk. Er zaten er een paar te kaarten en te dobbelen, de rest vertelde allerlei talen sterke verhalen aan elkaar. De zure zweetlucht deed je vergeten dat je zelf misschien ook niet meer roosjes zou ruiken.

Terwijl het eten op tafel werd gezet barstte het buiten los. Regen, hagel en onweer tot vlakbij de hut. Je kon niet eens meer tellen tussen de flits en de donder. Blij dat we binnen zijn!

Groepslapen

Met 65 mensen op een kamer in 1 groot stapelbed is op zijn zachts gezegd een ervaring.

Vergeet alle toplijstjes van wat je mee moet nemen in de bergen. Denk niet dat je de doodgaat als je geen water hebt, want al het water (ook uit de kranen) komt toch uit de naast gelegen beek. En al vergeet je je wandelschoenen en moet je op blote voeten, blaren krijg je toch wel. Verbranden doe je ook, hoe vaak je je ook smeert.

Maar als je je oordoppen niet bij je hebt, moet je terug!

Er is op elk moment altijd wel iemand die kucht, hoest, snurkt, boert, ruft, draait, praat, naar de wc gaat of terugkomt.

En als er iemand 12 bedden verderop omdraait, dan gaat er een soort wave door de slaapzaal en draait iedereen mee. Verzet je hier niet tegen en doe mee met deze ongeschreven regel. Een oordop helpt hier ook niet tegen.

Om 07.20 schrik ik wakker. We liggen nog maar met zijn tweeën in een 65-persoonsstapelbed.

Geen late checkout

Ik had graag de draai-wave nog even ingezet, maar het ontbijt is maar tot 07.30 uur. Ik ren naar beneden en pak nog snel een paar pannenkoeken met chocopasta en een paar broodjes jam. Verwen mezelf met een sloot filterkoffie en maak Luuk wakker om 08.00 uur.

En hoe heb je geslapen is mijn eerste vraag? Ben je veel wakker geweest? “Heerlijk en niet één keer wakker geweest” is zijn antwoord. Ongelooflijk, maar waar. En hij heeft er zin in vandaag. Na een stevig ontbijt vullen we onze flessen met water uit de beek.

Alleen rondom de hutten zie je mensen, verder zijn we nagenoeg alleen. Maar na ongeveer anderhalf uur lopen stuiten we op vaderstier van zeker 2.000 kilo samen met zijn harem en jonkies…

Mijn vaderinstinct zegt dat we hier niet tussendoor moeten lopen. Moeder koe blijft ons strak aankijken en vader stier laat zijn spierballen zien.

We besluiten om te lopen.

Eenmaal van het pad af, zijn we totaal gedesoriënteerd. Was het hier nou links of toch rechts, loopt hier het pad of toch daar?

Ik besluit naar een hoger gelegen punt te lopen om te kijken of we iets herkenbaars zien. Helaas, geen pad, geen kernen en niemand in de buurt.

Na een nog eens een half uur doelloos te hebben rond gelopen zien we een pad liggen. We moeten alleen nog naar beneden zien te komen, maar helaas is het te steil. Met de tranen in mijn ogen loop ik voorop. Hoe kan dit nou gebeuren? Wat een relaxte dag zou moeten worden met een wandeling van max drie uur, wordt straks nog een race tegen de klok. Moeten we terug gaan naar de hut? Moeten we naar een andere hut? Welke kant dan? Heb ik mijn oordoppen nog? De paniek slaat een beetje toe. Hoe komen we uit deze nare situatie? Mijn zoon vraagt een paar keer of we wel goed gaan. Of we niet verdwaald zijn en hoelang het nog lopen is, Ik doe mijn uiterste best niets te laten merken en besluit hem het spel Fortnite bij terugkomst toe te zeggen. Een spel dat al zijn vriendjes al spelen, maar eigenlijk pas vanaf 12 jaar gespeeld mag worden. We hebben iets om over te praten. Achter mij hoor ik fantastieën over dansjes en verschillende schietdingen, hoe je kunt bouwen en hoe je met vriendjes samen online kunt spelen. Ik zet de pas er stevig in.

Na anderhalf uur klimmen, klauteren en dalen zitten we weer op een pad en kiezen we een kant. En ja hoor, daar zien we het veldje waar we 4 uur geleden het kamp hadden zien staan. Ik besluit terug te gaan naar de hut waar we geslapen hebben en te vragen welke route we het beste (en vooral: snelste) kunnen nemen naar Refugi Colomers.

Het is 14.00 uur en we zijn terug waar we vanmorgen om 9 uur enthousiast waren gestart. Wat een avontuur. Na een blikje Aquarius en alle ins en outs van Fortnite beginnen we aan onze weg naar de tweede hut. 3 uur en 15 minuten staat er op de bordjes. Ik vertel mijn zoon dat het 2,5 uur is en vol goede moed starten we aan een mega klim.

Eenmaal boven wordt onze inspanning wederom beloond, het uitzicht is prachtig en de frisse wind voelt als een verschoond bed na een heerlijke douche. Nu hoeven we alleen nog maar naar beneden. We geven elkaar een high five bij het zien van onze tweede en laatste hut, Refugi Colomers. Morgen maar meteen naar de bewoonde wereld en met een taxi naar de auto?

Woonkamer voor ons alleen

In de hut hebben we de mazzel dat we in de woonkamer mogen slapen. Iedereen wordt om 22.00 de kamer uitgejaagd en wij liggen tussen de tafels op een matras op de grond. Een kamer voor ons alleen, geen geluiden en vervelende lampjes. We zetten samen de draai-wave in en worden om 7 uur gewekt.

Na een goed ontbijt besluiten we ons avontuur goed af te maken en nemen de iets gemakkelijkere GR11 naar de auto. Eigenlijk zouden we via de Restanca hut weer terug lopen, maar de medewerkers attenderen mij op deze route. Een wandeling van 3 tot 4 uur. Maar deze komt precies uit bij de parkeerplaats waar de auto staat. Geen gedoe met taxi’s, siësta of andere obstakels.

Gewoon wandelen

Gewoon wandelen. Waar we voor gekomen zijn. Ik vertel mijn zoon dat het 2,5 uur lopen is. Alsof het de eerste dag is lopen we gemoedelijk achter elkaar al keuvelend het hooggebergte uit. En voor het eerst sinds 2 dagen zien we weer iets uit de bewoonde wereld.

We besluiten lekker rustig aan te doen. Lekker genieten van het uitzicht. Wat steentjes gooien in het meer, de was doen, lunchen en een paar selfies voor thuis. En om 14.00 uur zijn we inderdaad bij de auto en staan we daar waar het allemaal begon!

Aanvullende informatie

Vlakbij Vielha en aan de C-28 ligt het dorpje Arties. Dit is een mogelijk startpunt van een huttentocht in het prachtige natuurpark Aiguestortes. Hier kun je een taxi vinden om je aan de voet van de klim Refugi Restanca af te laten zetten.

Je kunt ook zelf verder rijden naar de parkeerplaats in Valarties, deze weg is wel ruw omdat er geen asfalt ligt. De naam van de weg is Camin de Pruedo en je komt vanzelf bij een parkeerplaats. Daar rijden overigens ook nog taxi’s naar de start van de klim. Let wel: de taxi rijdt niet tijdens de siësta (13 – 15 uur).

Als je je aan de route houdt en op de paden blijft moet je in ca. 3 uur van hut naar hut kunnen lopen. Wij zijn gestart in Refugi Restanca liepen naar Refugi Ventosa en tot slot naar Refugi Colomers.

In iedere hut kun je naast diner en ontbijt ook een picknick bestellen. In Ventosa was alleen koud water, maar in Colomers hebben we voor 2 euro heerlijk warm kunnen douchen.

Tip: maak vrienden zodat je een fles wijn kan delen in Ventosa. De wijn uit de doos is geen aanrader.

Via www.carrosdefoc.com/en/ kun je alle info vinden en de hutten reserveren.

Inpaklijst

  • Oordoppen
  • Extra oordoppen
  • Back-up oordoppen
  • Slaapmasker
  • Zonnebrand
  • Waterzak
  • 2 waterflessen van 0,5 liter
  • Piepschuimen zitjes
  • Sneldrogende handdoeken
  • Extra shirt voor in de hut
  • Extra paar wandelsokken
  • Inschuifbare wandelstokken
  • Fleece vest
  • Regenjas
  • Hoedje of pet (alhoewel wij ook een pet kregen in de Restanca hut)
  • Aspirines
  • Pleisters
  • Voetverzorgende spullen (voor blaren)
  • Deo

Ga jij wel eens op wandelvakantie? Laat het ons weten in een reactie!

Maak nu bij Zoover 2x kans op een vakantie in Frankrijk bij RCN Vakantieparken!  

Uitgelichte berichten

Redactie

Redacteur

4 september - 2018

Reacties