De Maori’s

De Maori’s zijn de beroerdste niet en delen hun culinaire hoogstandje maar wat graag met de westerlingen. Uiteraard voor een kleine bijdrage, keer je voor één avond terug in de tijd waarin de Maori stammen de enige bewoners van het land van de lange witte wolk waren. Uit iedere groep werd een stamhoofd gekozen en deze persoon moest op traditionele wijze het hoofd bieden aan de indrukwekkende welkomstceremonie. Dit ging gepaard met luide oerkreten, gevaarlijk gezwaai met imponerende wapens en gekke sprongen. Na de ceremonie besloot het Maori stamhoofd dat we goed volk waren en werden we getrakteerd op een geweldig vullende maaltijd. Zoete aardappel, vis, mosselen, lam, pudding, fruit en dat alles heerlijk bereid. Ondertussen vermaakte de stam ons met zang en dans, onder andere de Haka. Dat is de oorlogsdans (tevens uitgevoerd door de All Blacks, het bekendste rugby team van Nieuw Zeeland, voor ze een wedstrijd spelen).

De Pohutu geiser

Ook bezocht ik een van ’s werelds bekendste geisers, de Pohutu geiser. En zag ik voor het eerst de kiwi vogel in levende lijve. Helaas mocht je ze niet op de foto zetten omdat de beesten (ze zijn behoorlijk groot) dan helemaal de kluts kwijt raken. Als vervanging heb ik daarom een schattig pluchen exemplaar aangeschaft dat zelfs kiwiklanken produceert. En dat is geen mooi fluitgeluid kan ik jullie wel vertellen.

Bonecarving

Een andere eeuwenoude bezigheid hier in Nieuw Zeeland is ‘bonecarving’. Je bent gewoon niet hip als je niet met een zelf gekerfd kettinkje om je nek loopt. Dus ook ik besloot mijn creatieve behoeftes een kans te geven en ging op zoek naar een winkel om de handen uit de mouwen te steken. Helaas kon ik er geen vinden. Maar kwam ik terecht in een zaak waar je stenen kon kerven. De betekenis van mijn gekerfde steen is; een nieuw begin… Hoe langer je de steen op je huid draagt, hoe meer deze gaat glanzen. Vandaar dat ik het ‘sieraad’ wel draag (onder m’n kleren).

Skydiven

En dan nu een beschrijving van mijn spectaculairste daad deze trip. Op 12000 ft sprong ik uit een knalgeel vliegtuigje! WAAAAAHHH! Dat leverde een flinke adrenalinekick op. Eigenlijk was ik niet eens zo heel bang. Dat kwam doordat mijn skydive-partner zelf al zo’n tienduizend keer de sprong had gewaagd. Hij duwde je er gewoon uit. Dus je had ook weinig keus. Tip; kijk voor je valt niet naar beneden! Dat deed ik wel en daardoor schrok ik mij bijna te pletter. Maar het was geweldig! Eerst duikelden we ongeveer veertig seconden door de lucht, tijdens onze freefall. Dat was vooral ademstokkend en vreemd. En hét moment voor de cameraman, dat met ons meesprong, om verschrikkelijk oncharmante foto’s van je te maken. Daarna klapte de parachute open en hadden we een prachtig uitzicht over Lake Taupo. Het grootste meer van Nieuw Zeeland, ontstaan door een vulkaankrater. De landing ging vrij soepel en na vijf minuten stond ik weer met beide benen op vaste grond. Taupo is overigens de goedkoopste plek in NZ om te skydiven. Dit komt doordat ze tweedehands parachutes gebruiken. Iets wat onze chauffeur pas achteraf vertelde.

Matamata/Hobbiton

De volgende dag reden we naar Matamata/Hobbiton. Eenmaal in het land van LOTR moet je toch op zijn minst een tour doen en aangezien in Matamata de enige overgebleven set staat, leek me dat uitje wel geschikt. Onderweg vertelde de chauffeur 1001 leuke, grappige, verbazingwekkende en treurige feiten over de het hele circus rondom de productie van de film. De Hobbitonset is gecreëerd op het landgoed van de Alexanders. Een boerenfamilie die in het bezit is van ongeveer 12000 schapen en waarvan de oudste zoon tijdens een schapenscheerwedstrijd zonder problemen 360 schapen op een dag scheert! Ook wij mochten een schaapje scheren en lammetjes de fles geven. En die zijn zo lief en zacht!

Waitomo

Vanuit Rotorua maakte ik een dagtrip naar Waitomo. Daar kun je in de diepe grotten glowworms bekijken. Dat was mooi om te zien. In het pikkedonker schuifelden we door de grot onder een ‘sterrenhemel’ van glow in the dark worms. Eigenlijk zijn het geen wormen maar larven met een lichtgevend dingetje in hun buik. De grot zelf was overigens ook heel indrukwekkend. Schitterende druipstenen.

Cape Reinga

De volgende dag togen we, met de kiwibus, in de stromende regen naar het noordelijkste puntje van het eiland, Cape Reinga. We reden over ninety mile beach, het langste strand van Nieuw Zeeland. En aan het einde van de eindeloze zandstrook gingen wij sandboarden. Ter informatie; onze chauffeur is nog steeds herstellende van een gebroken neus en twee gebroken ribben, veroorzaakt door deze avontuurlijke sport. Aangezien de weersomstandigheden aan de top van de zandduin barbaars waren en het zand met een enorme windkracht in onze blote benen sneed, bezorgde deze bezigheid mij meer angst dan het skydiven. Met knikkende knieën lag ik op het board om vervolgens knetterhard naar beneden te zoeven (tot groot genoegen van onze gids was het zand goed nat waardoor je flink veel vaart kreeg) en met m’n mond vol zand eindigde ik zonder botbreuken aan de voet van de zandduin. Nu, drie dagen later, heb ik nog steeds zand in mijn oren. Verder bezochten we het bos met Kauri bomen. Deze woudreuzen zijn meer dan tweeduizend jaar oud. Ik heb er lang over nagedacht om een passende vergelijking te verzinnen voor de omvang van deze bomen maar dat is knap lastig. Een ronde eetkamertafel voor acht tot tien personen komt aardig in de buurt voor de gemiddelde Kauriboom, denk ik. Wij voelden ons dan ook net hobbits daar in dat grote boze bos. En nu zit ik tijdens mijn aller- allerlaatste dagje in Nieuw Zeeland achter de computer in Auckland. Na Tokio, LA en Brisbane, vanwege de uitgestrektheid, de grootste stad ter wereld. De plaats is bij de kiwi’s niet zo geliefd en wordt ‘the big smoke’ genoemd. Het is inderdaad niet zo’n idyllische, authentieke en cultuurgetrouwe plek als de rest van Nieuw Zeeland.

Tekst en fotografie: Christien Nijmeijer

Volg Zoover ook op Instagram voor de mooiste vakantiefoto's en leukste winacties!  

Uitgelichte berichten

Redactie

Redacteur

5 november - 2007

Reacties