vakantieblunders

Soms komen er grappige berichten in het nieuws. Blunders kunnen we wel zeggen! Deze lees je onderaan dit artikel. Eerst lees je jullie eigen ingezonden vakantieblunders! Wat is jouw ergste vakantieblunder? Wij willen het weten! Mail naar [email protected].

 

 

 

Jullie blunders:

Bart: Samen met mijn ouders waren we op vakantie in Engeland. Aangekomen bij een prachtig kasteel liet mijn vader zijn 65+ pasje zien, waarop je korting kon krijgen op de toegangsprijs. Hij wilde zeggen dat het pasje ‘geldig’ was in Holland. Zegt hij: ‘ this is guilty in Holland’. Ze hebben hem gelukkig nog net niet gearresteerd!

Luc: Zowat 51 jaar geleden ging ik met 3 vrienden (ieder juist 18) voor het eerst met he vliegtuig op reis naar Lorret de Mar, toen nog een onbekende plaats aan de Spaanse costa. Toen we terug keerden stonden we aan het vliegtuig – toen waren er zo nog geen buizen om door te lopen – en juist achter mijn vriend stond een pracht van een vrouw (met een oogverblindend decolte -in feite een ogen-opend decolte ) met op de arm een paar weken oude kreisende baby die ze in een onbegrijpelijk taaltje aan het sussen is. Zegt mijn vriend haar zo grijnzend aankijkend ” gooi die kleine weg , ik maak je wel een andere “. Zegt die man naast haar in het vlaams ” sorry was dat toevallig tegen MIJN vrouw”. Commentaar overbodig zou ik zeggen.

Maikel: Cyprus: Wij hadden een prima hotel (all inclusief ), de eerste ochtend gingen wij op ons gemak lekker ontbijten in de eetzaal. Ik ging eerst mijn eten halen. Gebakken eitje, croissantje, pannenkoekje etc. Toen ging ik een paar boterhammetjes roosteren, na een anderhalve minuut dacht ik; Waarom springt dat ding niet omhoog? (hij zat klem) dus de boterhammen gingen roken en binnen tien seconden rook heel de eetzaal naar een verbrande boterham. Uiteindelijk kreeg ik dat ding toch omhoog. Dan hoor je sommige mensen zeggen als ze binnen komen ‘wat stinkt het hier toch, haha. Dus na de eerste ochtend stonden ik en mijn familie al goed bekend bij iedereen.

Coby: Onze vakantie stond dit jaar in het teken van de tom-tom. Als eerste zei mij man: ‘Da`s gemakkelijk wij gaan naar dezelfde camping als vorig jaar dus die staat vast nog bij de favorieten.’ ‘Dat klopt’ dacht ik, maar op een splitsing aan gekomen zei de tom- tom ‘links aan houden’ en mijn man zei nog ‘goh ik dacht dat we vorig jaar rechts gingen’… Toch maar links gegaan wat dat zei de tom-tom.  Ineens gingen er bij mij bellen rinkelen en ging ik eens na kijken welke camping ik nu had in gevoerd. En jawel hoor niet de eerste camping van vorig jaar maar de laatste! Met een km of 60 omrijden zijn we er wel gekomen..

tomtomNaar camping 3 ging het ook mis: Opeens zei de tom-tom ‘bestemming bereikt’ maar we stonden bij mensen op het erf (in Frankrijk) en mijn man vroeg in zijn beste Frans waar de camping was.  Die mevrouw was heel vriendelijk en gelijk werd haar man er bij gehaald, die zou voor ons uit rijden naar de camping. Dat vond ik zo aardig dat ik haar een fles wijn gaf voor de moeite waarmee ze heel blij was. Nu moesten we nog weg rijden maar dat valt niet mee voor iemand die niet veel met een caravan rijdt. Hij moest hem ook nog helemaal keren maar na een aantal keren stond hij dan toch weer goed alleen had mijn man de vrouw over het hoofd gezien (blinde hoek) en nam de vrouw mee bij het keren! Daardoor viel zij op de grond, wij schrokken maar ze stond al gauw weer op en de fles wijn was nog heel!!!!

Ook een keer zei de tom-tom ‘neem de afslag’. Wij doen dat, stond er een tol-poortje waar we 1,70 euro moesten betalen toen zei de tom-tom ‘neem bij de rotonde de vijfde afslag en wat denk je hetzelfde tolpoortje maar dan aan de andere kant en weer 1,70 euro!!! was wel lachen maar dit is wat ik bedoel met de tom-tom. We noemden mij (de vrouw) voortaan maar de stom-stom en de tom-tom = dom-dom! Ik voeg ook nog en foto bij toen was hij het weer kwijt, in Nederland werkt hij perfect maar in Frankrijk!!!!!

Saskia: Ik stap onder de douche vandaan in mijn bungalowtje in Costa Rica (dat bekend staat om zijn vele vogelspinnen en schorpioenen) en droog me af. Ik wikkel de handdoek rond mijn haren om niet al druppend door mijn kamer rond te hoeven lopen. Trek een hempje aan en een string en ga vervolgens mijn tanden poetsen. Ik pak mijn fles water en wil het glas vullen maar ineens wordt mijn oog getrokken door…. vier harige poten die tussen een deken achter het glas uitsteken. Ik kijk nog even goed en zie ze bewegen! Oh, mijn God, een vogelspin in mijn slaapkamer!

Ik slik mijn restje tandpasta in en ren naar buiten, ik gil naar de buurman: “Help, een vogelspin in mijn kamer!” en de deur valt achter me dicht en ben natuurlijk niet zo slim om mijn sleutel mee te nemen… Daar sta je dan, op je balkonnetje te schreeuwen en te springen. Ik durf niet te blijven staan want wie weet kruipt er iets tussen de balken door en pakt me alsnog. Terwijl de buurman me toeschreeuwt dat hij er zo aankomt, word ik me er ineens van bewust dat ik in mijn hemdje en string buiten sta, met restjes tandpasta rond mijn mond, zónder sleutel!

Mijn buurvrouw hoort me schreeuwen en probeert me te kalmeren, wat niet lukt. Als ik haar vertel wat ik heb gezien in mijn kamer, griezelt ze ook en biedt mij een rokje aan zodat ik niet zo bloot hoef te staan. Ik loop naar de jongen achter de balie in het restaurant en vertel in mijn beste Engels: “There’s a huge spider in my room and I left my keys inside!” Hij kijkt me lachend aan en vraagt me mijn nummer, pakt de sleutel en loopt met me mee naar mijn kamer. De buurman is inmiddels ook gearriveerd en heeft als wapen zijn camera meegenomen, wat een held!

Ik laat de jongen van het restaurant de bewuste plek zien en hij haalt heel heldhaftig de deken weg. Ik ben bang dat de vogelspin op de grond valt, dus sta op mijn bed te gillen. Maar als ik eindelijk durf te kijken zie ik nergens een spin, ik zie alleen maar twee mannen die me aan het uitlachen zijn…
Het waren geen vogelspinnenpoten, maar… de versiersels van de deken! Ik geloof dat ik nog nooit zo gebloosd heb.

Sandra: Onze eerste ochtend op een camping in Kroatië: mijn man komt terug van de bakker en zegt kei trots: ‘Amaj, het fruit is hier goedkoop: raad eens wat ik voor een tros druiven en 6 nectarines betaald heb??’ Ik: ‘euh, 3 euro!’ ‘Nee’, zegt hij: ’70 cent!’ Ik zeg, ‘Amaj, hoeveel kune heb je betaald?’ Hij antwoordt: ’51’!!! Tja, dat heb je als je als ingenieur niet door 7 kan delen! Gelukkig had hij niet meer gekocht, want 7 euro voor dit beetje fruit was eigenlijk duur!

Antje: Bijna 20 jaar geleden ging ik met een vriendin naar opatija in joegoslavie toe. ik zag in een discotheek een knappe jongen staan bij de bar, dus wij ook naar die bar om iets te bestellen. ik stond naast die jongen en zei tegen mijn vriendin: “wat een bink, daar kun je beter mee op bed liggen als met 40 graden koorts”, waarop die jongen zegt:”maar 40 graden is ook wel heel hoog” bleek hij ongeveer 30 km bij ons vandaan te wonen, en met vrienden daar op vakantie was. WAT EEN SCHAAMTE!!!!!!!

José: Gran Canaria:We hadden een prima hotel,niks op aan te merken.Maar buiten liepen nogal veel kakkerlakken,waar ik een gruwelijke hekel aan heb,zowiezo aan alle insekten. Enfin,(ik ben brildragend en zie dus niks zonder bril),ik lag heerlijk in bad met mijn ogen dicht te doezelen.Toen ik mijn ogen opendeed zag ik iets groots en bruins op de vloer liggen.Nou,ik keek nog eens goed zonder bril en jawel hoor,daar zat een onmens grote spin.Volgens mij heeft iedereen in het Hotel mij horen schreeuwen, zo bang was ik. Hoe een gek het bad uit en poedelnaakt naar mijn man gerend die op bed lag te doezelen. Hij moest dit direkt gaan melden per telefoon aan de receptie,terwijl ik me kon aankleden.Vlug wierp hij een blik in de badkamer maar hij kon niks ontdekken,wel gaf hij me mijn bril die er nog lag. Nog natrillend keek ik voorzichtig om het hoekje.STOM!Nu zag ik pas wat die enorme spin was. MIJN EIGEN BRUINE PLASTIC SLIPPERS MET OP DE BOVENKANT GEKRUISD BAND. Toen heel vlug de receptie opgebeld dat er niets meer aan de hand was.Natuurlijk liep ik schuchter door het Hotel,bang dat iemand mij herkende, maar gelukkig was dit niet zo,ze wisten alleen ons kamernummer.Achteraf moet ik er nog vaak om lachen.

Cor: Jaren geleden alweer op vakantie in Fuerteventura ontdekte ik dat er uit de kraan warm roestbruin water kwam. Ervaren reiziger die ik was vertelde ik mijn vrouw dat het waarschijnlijk gezuiverd zeewater was,dat kom je wel meer tegen op een eiland zonder eigen natuurlijk water.Om kort te gaan,mijn vrouw weigerde te baden in dit water,ik heb mij een week lang gedoucht en ook in het bad gezeten totdat de reisleidster na een week vroeg of alles in orde was. Als man van de wereld vertelde ik haar dat ik wel begreep dat het water niet helder was en dat ik dat ook niet echt als een probleem zag,waarop ze als door een adder gebeten reageerde : “maar meneer,op Fuenteventura hebben we gewoon helder water hoor !” Vervolgens regelde ze wat bij de receptie en een uurtje later was de verroeste boiler vervangen door een gloednieuwe en kwam er prachtig helder water uit de kranen !! Nooit eerder heb ik mijn vrouw zo zien lachen,en voelde ik mij zo klein !

Jaak: Maleisie. Rond 18 uur na een zwempartij in zee keerden we terug naar het hotel. In de lobby zag ik met een half oog een bord staan met de vermelding “BBQ”.Om onze bungalow te bereiken moesten we heel het hotel doorwandelen, inclusief voorbij de zwemdok en het terras waar al een hele rij van die openschuivende hotelvoedselverwarmers klaar stonden. Toen de dagelijkse discussie op gang kwam “waar gaan we uit eten?” stelde ik voor om de BBQ te proberen. Een unieke kans, want we konden eerst gaan kijken voor we ons moesten inschrijven. Rond 8.30 uur, de duisternis was al aan het vallen, en dat gaat daar heel snel, begaven we ons naar het terras. De koks waren volop bezig. De tafeltjes waren practisch allemaal bezet, maar nog niemand was aan het eten. Toen hebben wij, alleen wij beiden, de hele rij verwarmers afgelopen en één voor één geopend. Het een nog lekkerder dan het ander. Op naar de lobby om ons in te schrijven. En jawel dat kon, morgenavond om 19 uur, nee nee vandaag, nu! Neen dat ging niet “because there was a wedding party going on on the terrace”. Wat die bruiloftsgasten van ons moeten gedacht hebben? Ik heb er het raden naar, maar het zal wel niet veel goeds geweest zijn.

Rudy: Wij waren met vrienden in Italie en maakten op een dag een mooie wandeling langs de kust. De bedoeling was om zo ver te wandelen tot wij moe werden en dan met de bus terug te keren naar het hotel. Zo gezegd …zo gedaan maar toen wij bij de eerste bushalte kwamen hing er een bordje “ FERMATA” Wij kende geen woord Italiaans maar vergeleken het met het franse woord “ferme” dus was de conclusie ….verdorie die halte is gesloten. Doodmoe naar de volgende halte….en de derde….en de vierde maar iedere halte was zogezegd gesloten want telkens zagen wij fermata. Eindelijk na uren stappen kwamen wij doodop in het hotel aan alwaar wij de hostess ontmoette Toen deze ons bezweet zag aankomen vroeg ze wat wij gedaan hadden en toen vertelde wij ons wedervaren. Het openbaar vervoer in italie was volgend ons alles belhalve goed. Toen begon zij onbedaarlijk te lachen want wat bleek “FERMATA” is het Italiaans voor bushalte

Antoinette: Ik had in Marmaris een nieuwe mooie linnen jurk aan toe ik ’s avonds als geintje in het zwembad werd gegooid. Ik als een gek naar ons appartement om de jurk in een sopje te zetten.
Echter de wasbak had geen overloop en de kraan heeft nog 4 uur staan druppelen. Toen we terug kwamen ’s nachts stond er 2 cm water in ons appertement! We hebben tot vroeg in de ochtend staan dweilen. Het water kwam nog net niet onder de deur door!
Toen we eindelijk in bed lagen begon de keuken te kraken en te barsten gelukkig nog niet niet zo erg dat het opviel! Ik heb peentjes gezweet!

Een andere blunder van mij: In Kusadasi was ik 8 weken zwanger en heel misselijk, ik heb geleefd op fruit en salades omdat ik al het in olie bereide eten niet kon verdragen. Telkens al ik het erg hoog voelde komen snel naar toilet en op tijd tot die ene keer! De Turken keken wel erg raar dat ik zelf perse het toilet wilde schoonmaken!

Anna: Bij het inchecken van het hotel in Istanbul gaf ik mijn paspoort af en zou het bij het uitchecken weer terug krijgen. Op die manier raak je het dus niet kwijt. Mijn ID-kaartje heb ik altijd bij mij, dus ik kan me de gehele vakantie indentificeren.
Bij het uitchecken vergat ik mijn paspoort terug te vragen en dat bemerkte ik pas op het vliegveld. Ik mocht dus niet naar huis, omdat ik eerst mijn gestolen paspoort moest aangeven, daar was mijn visum ingeplakt en dat kon ik dus niet tonen. Ik duwde de douane het kaartje van mijn hotel onder de neus en verzocht hem te bellen naar het hotel en naar mijn paspoort te vragen. Gelukkig lukte dat en mocht ik op mijn ID-kaartje naar huis.

Ria: Vaak vind ik dat mensen op hun hond beginnen te lijken.
Zie ik in Italië een man die sprekend op zijn boxer lijkt en zeg ik tegen mijn dochter ,zie maar dat ik gelijk heb dat mensen op hun hond lijken,zegt de meneer in het Nederlands ‘dat laatste heb ik niet gehoord’. Ben dus maar snel door gelopen!

Lisette: Wij maken vaker vakantieblunders mee. Het lijkt wel of we ’t ongeluk met ons mee dragen. Hierbij enkele blunders die ons zijn overkomen.

Spanje; Met onze vrienden in het zwembad van het hotel aan t zwemmen. De man van mijn vriendin (kaal) had mij al een paar keer gesopt. Ik wachtte af, tot ik hem kon soppen. Ik zag hem zwemmen, zwom er voorzichtig achteraan en zei, “ja hebbes nu ben jij aan de beurt”, en duwde hem ver naar onder water. Toen hij boven kwam was het een andere kale man.

We gingen in Spanje vis eten in een restaurant. Ik had zin in garnalen. Ik vroeg aan mijn man hoe ik dat moest zeggen.
Hij wist het ook niet zo goed. Toen de ober kwam en ik mijn garnalen bestelde liep hij schaterlachend weg.
Bleek dat ik had gevraagd of ik aan zijn garnaaltje mocht zuigen.

Op de boot naar Zweden was ik heel erg bang. Er werd omgeroepen dat als er alarm was er 1 keer een lange zoemer af zou gaan, en 7x een korte zoemer. Ik lag in de hut en hoorde 1x een lange zoemer. Ik vloog de gang op en raakte in paniek. Door het paniek zag ik water op de grond. Er kwam een medewerker die in het engels vroeg wat er was. Omdat mijn engels niet zo goed is zei ik, ‘tuuuuuut. Ik wees naar de grond en zei,äqua aqua. Maar de zoemer was maar een keer afgegaan, en het zogenaamde water op de grond, was schaduw van de deuren. Daar stond ik dan op de gang van de boot in mijn ondergoed. Met het schaamrood op mijn kaken natuurlijk.

We gingen met ons gezin naar Eurodisney. We kwamen bij de tolweg aan, en mijn man zou wel eens aan de vrouw aan het loket vragen hoe hij het beste kon rijden naar Disney.
Zegt hij; Frauline, where s the way to Eurodisney………..
Eindelijk in Disney, vraagt hij wijzend naar de horloge van een fransman hoe laat het is.
De man zegt half verstaanbaar dat het drie uur is.  Mijn man die dank je wel in het frans wil zeggen, zegt ipv merci, purqa. (waarom). Die man kijkt mijn man raar aan en begint op zijn frans met handgebaren tegen mijn man. We wisten niet hoe snel we door moesten lopen. Mijn zoon en ik lagen in een deuk, en mijn man begreep er niets van.

Wij liepen in valkenburg, waar een heel leuk hebbedingetjes winkeltje was. Mijn zoontje wilde graag een beeldje hebben van een hondje een Shitzu. Kijk daar pap, daar staat er een zegt hij. Mijn man die kijkt en zegt, dat is geen shitzu, dat is een Englisch money, dat staat er toch bij. Stond het beeldje geprijsd met engels geld. Nou nou dat moet hij nog heel lang aan horen.

Agnes: We hebben samen al heel wat van de wereld gezien en zijn dan ook ervaren luchtreizigers.
Toch overkwam ons het volgende: Op vliegveld Zaventhem vroeg de dame bij de incheckbalie: “Heeft U voorkeur voor een bepaalde plek in het vliegtuig ?”
Zegt mijn echtgenoot: “Niet roken, graag”….. Ach ja, het was ook wel vroeg in de ochtend toen dit gebeurde.

Martina: Hoezo je haar geverfd!!!!
Twee jaar geleden kwamen we, met de internationale groep waarmee ik die dag aan een rondreis in de Rocky Mountains was begonnen, aan in Vancouver Canada. Het  was nog redelijk vroeg in de middag. En met een aantal besloten we een wandeling gaan te maken, Ten einde de benen wat te strekken en nog wat van de stad te  zien voor het diner. Het miezerde wel een beetje maar ach ik smelt daar niet van. Dus een paraplu nemen we niet mee. En voor een regenjack vond ik het niet koud genoeg. Na enige tijd gewandeld te hebben in de zachte maar toch natte regen. Vroeg een van mijn reisgenoten beleeft, Martina kan het zijn dat je , je haren kortgeleden hebt geverfd?? Ja hoor zei ik direct. Dat heb je  als er grijze haren beginnen te komen dan moet je gaan verven! Me van geen kwaad bewust!. Ja zei de reisgenoot dat dacht ik al. Je geeft namelijk rood af!! Bleken er dus allemaal rode druppels water langs mijn gezicht te lopen…………( ik had er niet meer aan gedacht dat het altijd afgeeft na het verven totdat het weer een keer gewassen is!!). Hilarisch.!!!!!!!!! Nou die eerste indruk had ik gemaakt kun je wel zeggen……………gelukkig was het leed te herstellen met een aantal papieren zakdoekjes en hebben we onze wandeling gewoon doorgezet. ( uit voorzorg af en toe een Betje deppend!).

Yves: Naar aanleiding van uw oproep, hierbij een reisverhaal van een anatal jaren geleden, ‘t is een beetje lang uitgevallen, maar ik wou mijn beroemdste vakantieblunder toch even vertellen!

Jaren geleden huurden wij – samen met een (pasgetrouwd) koppel – een Renault Estafette om 3 weken rond te hossen doorheen Frankrijk… het ding was omgebouwd tot een (heel basic) soort zwerfwagen maar eigenlijk veel te klein voor 4 volwassenen en bleek ook op sommige punten niet echt stevig in mekaar te zitten… de eerste dag trok ik vrolijk de handrem aan diggelen en de tweede nacht donderde het andere jonge koppel al flikflooiend uit de hangmatten naar beneden bovenop ondergetekende.

De rest van de reis zetten we de versnellingsbak veiligheidshalve steeds “in vitesse”, blokkeren de wielen en slaapt om beurten het éne koppel in het bed en het andere verspreid op de vloer en dwars in de stuurcabine… dat lukt vrij goed en we amuseren ons kostelijk… we trekken door Normandië – bewonderen de Mont Saint Michel en het Centraal Massief, bezoeken de Gorges van de Ardeche en de buurt van St. Tropez en de tocht verloopt probleemloos tot ik op een (licht afhellende) parking in Agay aan de Azurenkust vergeet om enkele stenen achter de wielen te leggen… het is onze beurt om gescheiden te slapen… mijn madam op de grond – met de voeten onder het bed – en ik achter het stuur…mijn rug is wat verbrand en al worstelend om mij in te wrijven met één of ander soort “après-soleil” duwt mijn vrouw per abuus de versnellingspook in “neutraal”…. en we gaan rustig slapen.

De eerste meters voelen we zelfs niet dat we heel zachtjes beginnen achteruit te rijden… tot we 30 meter verder de stoep van parking afhobbelen en met een vaartje de grote drukke kustweg -“de corniche(?)”- afbollen… achteruit, zonder lichten, motorvermogen of chauffeur… ik schuif de handdoeken opzij, loer door de voorruit en kijk verbouwereerd naar het links en rechts uitwijkende en toerende verkeer…

Mijn vrouw is het snelst uit bed… nu ja, ze lag op grond naast de schuifdeur!… ze springt in haar slipje uit het rijdende camionetteke en tracht al zwaaiend het verkeer te kanaliseren… en wij stormen rechtdoor – achteruit de hellende weg naar beneden – tot aan de eerste bocht… daar knallen we de stoep op en komen met een slag onzacht tot stilstand tegen een lantaarnpaal… ik gooi de luchtmatras uit de stuurcabine, krijg de motor aan de praat en uiteindelijk geraken we zonder al te veel kleerscheuren terug op onze parking, waar ik de wielen nu zeer vakkundig met een berg rotsblokken blokkeer… en wij – om te bekomen van de emoties – een volwassen fles pastis tot ons nemen en de halve nacht blijven nakaarten over ons “evenement”.

De volgende dag nemen we de schade op: er zit een deukje in de achterbumper en de rubberen spatlappen zijn er totaal afgescheurd door die hoge stoep… en de lantaarnpaal staat scheef… die heeft die zomer niet veel licht meer gegeven peins ik… en pas dan merken we plots hoe diep het is achter die lantaarnpaal… hadden we die niet geraakt, dan waren we vermoedelijk een 10-tal meter diep naar beneden gestort!

We waren er toen even niet goed van… maar besloten filosofisch: “een mens moet wat geluk hebben bij een ongeluk”.

In elk geval, na die “bewogen” nacht heb ik het ding nooit meer op een helling geparkeerd… en steeds en overal dikke stenen achter de wielen gelegd en toen we na de reis de motorhome binnenleverden, hebben we die rubberen spatlappen met contactlijm vastgeplakt, een kilometer of zo vóór het verhuurbedrijf… in de hoop dat ze bleven plakken tot na de binnenlevering…. dat lukte wonderwel… de deuk in de ondertussen wat rechtgewrongen bumper viel niet op en de lappen bleven hangen.

We kregen onze waarborg helemaal terug en hadden weken lang iets om over te vertellen aan de toog!

M: Een vakantie naar Fuerteventura, appartement met gratis huurauto! Eindelijk was het zover!
Een familielid had ons in alle vroegte weggebracht.
Komen we op schiphol aan zegt mijn man: weet je wat ik nu vergeten ben?….Mijn rijbewijs!
Ik dacht nog dat hij een grapje maakte, maar het bleek echt waar te zijn.
Er was geen tijd meer om het op te halen, dus heeft m’n familie het nagestuurd, na 2 weken konden we toch nog gebruik maken van de huurauto!

Mirjam: Een aantal jaren geleden was ik met ons gezin op vakantie in Italië. Na een dag veel gezien te hebben van de mooie omgeving, besloten we uit te gaan eten.
Met behulp van een boekje waarin o.a. een woordenlijst in het italiaans staat, deed ik een bestelling voor het diner. Zegt de ober met een italiaans accent tegen mij: “mevrouw, u mag wel nederlands praten, want ik heb een paar jaar in Amsterdam gewoond en mijn vriendin in nederlandse.”
Op dat moment was het wel een beetje gênant.

Willy: Op de bus van Palma die de ganse baai bedient stond ik op de bus met mijn echtgenote. Op een bepaald moment stapt een jonge dame op met een piepkleine bikini,komt naast mij staan,zelfs achter mij en duwt met haar borsten tegen mijn rug.
Mijn eerste reactie tegen mijn vrouw…amaai wat een zachte borsten… boze reactie van mijn vrouw..hou uw fatsoen en stap vooruit… Niets aan te doen, de mooie dame volgde mij en ik,in de veronderstelling dat het een toeriste was, geef verder commentaar.
Enkele kilometers verder na veel ,op zijn antwerps”tetteke rues” duwt ze op de knop om af te stappen…
De dame in kwestie stapt af en bij het buitengaan zegt ze “Nou jochie tot een volgende keer hoor”
Mijn voorgevel zag niet rood van de zon…

Irene: In de tachtiger jaren was ik op vakantie in Canada, deze vakantie maakte op mij een verpletterende indruk veel was daar heel anders dan in Nederland vond ik.
De eerste periode van onze vakantie bracht ik door in het Engelstalige gedeelte van Canada, al snel was ik gewend om Engels te praten en denken.
De tweede periode verbleef ik in het Franstalige gedeelte ik ging daar naar een supermarkt en zag daar blikjes staan met catpoisson en ontzet zei ik ‘ze verkopen hier catpoison in blik ze verkopen hier kattenvergif in blik!’’ mijn mede Nederlandse reisgenoten begonnen te lachen want het stond er natuurlijk in het Frans op en in het Frans is poisson natuurlijk vis!

W. Doorakkers: Toen wij op vakantie in Spanje waren vroeg ik aan een piccolo van hotel in het Engels Do You have paper.(het toiletpapier was n.l. op) Toen zei hij Yes I sent you. Even later werd er aan onze hoteldeur geklopt. Ik lag in de stuipen want hij had een Spaanse krant bij.

Danny: Met mijn ouders was ik in Frankrijk met vakantie op een camping.

Bij de bakker (boulangery) in de buurt wou mijn moeder brood (baguette) halen,
doch ik moest mee omdat ik een mondje méér Frans sprak dan zij.
Toen het plots onze beurt was in de bakkerij,  nam mijn moeder toch eerst het woord en ze vroeg:
“deux pains français, s’il vous plait” (twee franse broden,aub)
waarop de bakkersvrouw lachtte en antwoordde: ” mais madame, TOUS nos pains
sont français!” (al onze broden zijn frans)
we proesten het uit en keerden terug met twee typische lange broden.
In vlaanderen zeggen wij tegen een “baguette” een “pain français”, vandaar…

Monique: Op de heenweg naar Italie stonden onze remschijven in de fik, echt met vlammen! Geblust met een flesje spa.
En op de terugweg kregen we een klapband met de caravan! De oplegger die ons kwam helpen was te klein en we moesten zonder caravan verder. Toen we eindelijk thuis kwamen kwam ik erachter dat de huissleutel nog in de caravan lag!! Gelukkig woont mijn moeder niet ver van ons af en die had ook nog een sleutel.

Hylke en Anneke: Aankomst op schiphol met de taxi: Met de koffers naar binnen en ik moest nodig plassen dus naar de toillet daar ontdekte ik dat mijn handbagage vergeten was in de taxi! Mijn vrouw in paniek, schreeuwde ‘hij staat er nog!’. Dus ik erop af gelukkig had ik een rookende chauffeur die heerlijk zat te paffen en kreeg ik mijn tas weer terug ik zat wel naar adem te snakken deze blunder had mijn vakantie kunnen verpesten/vertragen.

Lieke: Ik ben ooit eens mijn bikinibroekje kwijt geraakt in een grote golf… Het duurde even voordat ik hem weer gevonden had in de kustlijn. Erg genant kan ik je vertellen!!

J.a. Peters: Ik liep met mijn zus in Spanje op het strand  toen er een vrouw voorbij liep in haar blote borsten. Mijn zus die al wat ouder is zegt: ‘Als ik zulke hang begonias had zou ik maar een BH aandoen.’  waarop de vrouw haar eigen om draait en zegt: ‘Had je wat?’. Dus gelukkig had ze het niet helemaal gehoord!

Jo: Heel wat jaartjes geleden was ik in de haven van Barcelona. Een (knappe) jonge dame sprak mij aan in het Spaans om met de rondvaartboot een tochtje door de haven te maken. Ik verstond er geen snars van maar ik begreep het wel. In het Nederland antwoordde ik haar, dat ik geen zin had, maar als zij voor mij een rolmopsje had, kreeg zij van mij een lekkere pakkerd. Waarop de bewuste jonge dame in feilloos Nederland ten antwoord gaf, dat ze geen rolmops had en dat ze liever had dat ik met de boot meeging dan dat ik haar een kusje gaf. Ja, zij bleek een rasechte Nederlandse te zijn!!!. Op zo’n moment kun je wel door de grond zakken. Per slot, wij zijn niet met de boot meegegaan.

Corrine: We waren op schiphol naar de wapens en munitie aan het kijken van alle soorten rangen van bewaking, totdat m’n moeder riep: ‘Kijk nou, zij hebben laserguns! Uhm, dat waren dus de glazenwassers die hun trekker in een groene koker hadden zitten… We hebben er nog de hele vakantie om gelachen!

Marc: Ik ging op motorvakantie, eenmaal op de plaats van de eerste overnachting kom ik erachter dat ik m’n normale schoenen vergeten was! Ik kon moeilijk op mijn lompe motorlaarzen onder een korte broek uit eten, dus moest direct gaan shoppen voor nieuwe schoenen. En als ik ergens een hekel aan heb ishet dat wel!

Maartje: Ik zat met mijn vriend aan het water steentjes te gooien. We deden wie ze het vaakst kon laten ketsen op het water. Ineens maakte één zo’n steentje een raar geluid voordat het direct in het water verdween… Bleek het de autosleutel van de huurauto te zijn! Het was geen zwemweer dus we hebben de kou moeten trotseren om het sleuteltje uiteindelijk van de bodem te vissen!

Henk: We waren op vakantie in spanje en op het terras zat een vreselijke irritante vrouw die Frans sprak op een luide toon.
Ik zei tegen een vriendin ook nogal luid ‘Wat een vreselijk mens is dat met haar aanstellige lach’, enz. Toen we het terras verlieten zei de vrouw in het Nederlands
ons gedag… Bleek een Belgische te zijn. Affijn, wij met rode oortjes ervan door!
Zo zie je maar weer, wees voorzichtig in het buitenland, je weet maar nooit.

Eline: In Egypte had ik wat verkeerds gegeten en de volgende dag in het restaurant moest ik hééél nodig naar het toilet. Ik ben als een gek het hotel doorgerend maar was te laat…. Had een witte linnen broek aan… en dan moet je nog terug naar je kamer…

Anna: Ik ging met 2 vriendinnen kamperen in Frankrijk. Ik moest van de een aan de ander doorgeven dat zij de tent niet mee zou nemen, dus dat die ander hem mee moest nemen. Ik gaf het door, maar m’n andere vriendin zei ‘nee zij zou hem toch meenemen?’ Dus ik zeg, ‘daar moeten jullie het dan samen maar even over hebben’. Mij maakt het niets uit met welke tent we gaan! Een paar dagen later vertrekken we, en als we al een flink eind onderweg zijn vraag ik ‘wie van jullie heeft nu eigenlijk de tent meegenomen?’ Waarop ze beiden antwoorden ‘Ik niet!’…. Aargh! Nu moesten we eerst een nieuwe tent kopen in Frankrijk!

Saskia: Eigenlijk is het me 2 keer overkomen, allebei de keren in Indonesië:
We woonden met 9 Nederlandse studenten in Jakarta en voor onze midden-jaarsevaluatie (en meteen een beetje welverdiende vakantie er achteraan…) vertrokken wij met de bus naar Bali. Een rit van 24 uur. Natuurlijk trokken we al heel wat bekijks, door met 9 blanken die bus in te stappen, maar dat mocht voor ons de pret niet drukken; met het vooruitzicht op ons verblijf op paradijselijk Bali, waren wij in een feeststemming! Na een aantal uren door het drukke verkeer geraasd te zijn (met een chauffeur die best naar de videofilm op de tv, voorin de bus, kon kijken terwijl hij aan het rijden was…..) werden mijn vriendin en ik een beetje baldadig. Voor ons zaten 2 oudere Indonesische dames, keurig netjes. Toen we roken dat er iemand een goede wind had gelaten (wat heel gewoon is in Indonesië) waren voor ons de daders al duidelijk; de dames voor ons. Met opmerkingen als; ‘ja, hoor, laten maar waaien’  en ‘ wie zijn sluitspier heeft gebruikt wordt uit de bus gezet’  werden we steeds meliger. Het hoogtepunt was echter toen mijn vriendin haar benen uitstrekte en onder de stoel voor haar meende de opzet-knot van een van de dames te voelen. ‘Er ligt een hond’  en ‘ik veeg mijn tenen even af aan die pruik’  werden hardop gezegd en waren aanleiding voor de slappe lach.  Tijdens zulke lange busritten, wordt er ook een paar keer gestopt bij een restaurant, waar je aan kan schuiven voor een eenvoudige maaltijd. Toen we zo´n parkeerplaats op waren gereden en iedereen op stond om de bus uit te gaan, stonden de dames voor ons ook op, zagen ons dringen (want we wilden dringend naar een wc) en zeiden, in smetteloos Nederlands; ‘gaat u maar voor, dames’.  Hadden we er even niet aan gedacht dat er in Indonesië heel veel oudere mensen zijn die vroeger nog Nederlands hebben moeten leren op school. Als we toen door de grond hadden kunnen zakken, hadden we dat maar wat graag gedaan. De rest van die lange, lange busrit waren we ook een stuk rustiger, kan ik melden!

Ik was als stagiaire-reisbegeleider in Bogor bij een groep ingestapt. Van Bogor ging de reis naar Bandung en van daar naar Pangandaran, de zuidkust van Java. Ik had, zoals wel vaker bij mijn verblijf in Indonesië, diarree opgelopen en voelde me behoorlijk zwakjes. Gelukkig hadden we in Pangandaran een rustdag en kreeg ik van onze plaatselijke gids een paar blaadjes van de jambu-boom. Die moest ik opeten en dan zou ik me beter voelen. ’s Middags had ik me op het strand onder een boom geparkeerd, terwijl de vaste reisbegeleidster een duik in zee nam. (en passant zorgde ze nog voor behoorlijk wat onrust onder de mannen op het strand door  uit een woeste golf op te duiken, met een afgezakt bovenstukje…). Bij terugkomst in het hotel besloot ze om nog even in het zwembad te duiken om het zoute zeewater van zich af te spoelen. Ik bestelde ondertussen wat drankjes en toen zij bij me kwam zitten, sprong er een Chinees uitziende meneer in het zwembad. Deze meneer trok een aantal baantjes en zwom weer naar de kant. Terwijl de beste man zich op de rand van het zwembad hees, liet hij een welklinkende boer, die flink na-echo’de over het water. Wij waren met z’n 2’en al wat aan de melige kant, dus toen die boer klonk hadden we meteen ons commentaar klaar: “Welja, doe alsof je thuis bent” en (onze gevleugelde, vaste uitspraak:) “snuit je neus in de gordijnen”. We hadden natuurlijk grote lol, vooral omdat we dachten dat ‘die Chinees’ het toch niet zou kunnen verstaan. ’s Avonds tijdens het eten, kwam er een hele grote groep Nederlanders binnen van een andere reisgroep die allemaal aan een lange tafel gingen zitten. We luisterden zo al naar wat gesprekjes aan die tafel, toen er nog iemand bij die tafel aanschoof: de ‘zwembad-chinees’!
Gelukkig stond er een hele grote menukaart voor ons op tafel waar we ons de rest van de maaltijd achter verscholen hebben…

Vakantieblunders in het nieuws:

 

Man rijdt Rijn in door fout Tomtom

Dinsdagnacht (09-02-2010) is er in Kappel-Grafenhausen een man met zijn 40 ton wegende vrachtwagen de Rijn in gereden omdat zijn gps systeem aangaf dat er een brug lag. In werkelijkheid vaart er op die plek overdag een veerpont… De man remde nog maar het was al te laat.

Echtpaar vergeet zoon op parkeerplaats

Een echtpaar uit België heeft maandag hun 17-jarige zoon op een parkeerplaats in Frankrijk laten staan. 300 kilometer verderop werden de ouders door de politie geattendeerd op het feit dat hun zoon waren vergeten mee te nemen.

Nederlandse opa en kleinzoon vliegen naar verkeerde Sydney

Een Nederlandse opa en zijn 15-jarige kleinzoon dachten het afgelopen weekeinde naar het Australische Sydney te vliegen voor een vakantie bij familie. Ze kwamen ook in Sydney aan, maar niet ‘down under’. Na de lange vlucht vanuit Amsterdam zette het duo voet aan de grond in Sydney, Canada. Dat meldden Canadese media maandag (10 augustus). Het duo had zijn reis geboekt bij een Nederlandse reisagent en vloog met Air Canada. De luchtvaartmaatschappij regelde uiteindelijk twee gratis overnachtingen in een hotel en zou de twee weer terugvliegen naar Amsterdam. De Nederlandse reizigers zijn niet de eersten die in Nova Scotia landen, terwijl ze dachten in Australië aan te komen. In de afgelopen jaren arriveerden meerdere mensen per ongeluk in het Canadese Sydney, dat zo’n 28.000 kilometer van het Australische Sydney verwijderd is. (bron: Luchtvaartnieuws)

Een Britse toeriste heeft op een originele manier kennisgemaakt met de gastvrijheid in de Franse Elzas.

Ze bracht een eenzame nacht door in het stadhuis van het dorpje Dannemarie in de Franse Elzas doordat ze dacht dat het een hotel was, berichtte de Franse krant Dernières Nouvelles D’Alsace zondag. De dertiger reisde alleen. Vrijdagavond wandelde ze het gebouw binnen, waarboven een bordje hing met ‘Hôtel de Ville’, wat stadhuis betekent. Lokale functionarissen hielden die avond een bijeenkomst in het stadhuis van het 2.500 zielen tellende plaatsje. Na de vergadering deden ze de deur van het gebouw op slot. Toen de toeriste erachter kwam dat ze was ingesloten, deed ze alle lichten aan om de aandacht te trekken, maar zonder resultaat. Uiteindelijk hing ze een briefje achter het raam in eenvoudig Frans. ,,22-08-2009. Ik ben hier opgesloten. Is mogelijk deur open?” Daarna probeerde ze te slapen op een stoel in de hal. Zaterdagochtend zag de apotheker van Dannemarie de noodoproep hangen en bevrijdde de ongelukkig ogende toeriste uit Engeland. (bron: De Pers)

Zweeds stel mist eiland door tikfout in gps

Een Zweeds stelletje dacht eindelijk hun vakantiebestemming bereikt te hebben, maar bleek door een tikfout in hun gps-systeem 650 kilometer verderop te zitten. Ze kwamen in het Noord-Italiaanse industriestadje Carpi terecht in plaats van op het Zuid-Italiaanse eiland Capri. “Het is nauwelijks te begrijpen hoe ze dit voor elkaar gekregen hebben, want Capri is een eiland!” aldus een woordvoerder van de gemeente Carpi. Het stel van middelbare leeftijd ontdekte de fout toen ze bij de lokale VVV van Carpi vroegen hoe ze het best naar de beroemde blauwe grotten konden rijden op het eiland in de baai van Napels. Het stel is volgens de Italiaanse gemeentewoordvoerder alsnog naar Capri vertrokken.

Vertel ons ook je ergste vakantieblunder, mail het naar [email protected]

Redacteur

10 november - 2009

Reacties