“De oude hippiebus is van David, de beste vriend van mijn vader. Hij runt een farm in Durham New Hampshire. Ze leerden elkaar in 1972 kennen in de trein van Istanbul naar Teheran, op en top hippie en onderweg naar India. Daaruit is een hechte vriendschap ontstaan. De hoofden zijn nu wat kaler, de haren grijzer, maar de hippie-idealen staan nog steeds overeind”, verzekert Zinzi.

De Vixen-bus past helemaal in de hippiecultuur . Het was in die tijd een bijzonder revolutionair ontwerp, de fabrikant is echter na drie jaar ter ziele gegaan. De Vixen van David bleef gekoesterd en mijn vader mocht de camperbus zelfs van zijn beste vriend lenen voor onze rondreis door Canada. De eerste week liep alles op rolletjes, maar daarna begon de ellende. Ergens midden in het National Park, totaal verlaten van alles en iedereen hield de Vixen het voor gezien. We kwamen in contact met een vriendengroepje en die wilden ons wel naar een noodhuisje brengen. In dit Spartaanse onderkomen, inclusief houtkachel voor in de winter, konden we een autosleper bereiken. Een echte allrounder, want hij presenteerde zich ook als visser en sneeuwruimer, haha.

Wat hij ook probeerde, de Vixen gaf geen krimp. Hij heeft ons afgesleept naar Cheticamp. Daar heeft een vriend van hem op zijn vrije dag urenlang de camperbus onderzocht. Hij heeft tal van kabeltjes, draden en knoppen met elkaar verbonden en …ja hoor; er kwam weer geluid uit de motor. Na een dag reizen wilde de camper opnieuw niet starten. Twee behulpzame mecaniciens en een garagehouder kregen de Vixen weer aan de praat. ‘Nee, nee we willen er geen cent voor, u heeft al genoeg pech gehad’, riepen ze in koor. Toen we de veerboot namen tussen Yarmouth en Bar Harbor ging het opnieuw mis bij het verlaten van de boot. Met steun van de bemanning werd de hippiebus van het schip geduwd en sloeg de motor aan.

We dachten nog maar aan één ding; rijden, rijden, rijden. De verlichting, koelkast en het dak hadden het inmiddels ook al begeven, maar het belangrijkste – de motor – deed het nog. In het zicht van de haven hield de politie ons staande. Tja, wat functioneerde eigenlijk wel aan ons vervoermiddel? Maar in plaats van een regen aan bonnen uit te schrijven, hadden de agenten met ons te doen. Na een bemoedigend schouderklopje konden we verder rijden. David was blij dat we weer ‘thuis’ waren en maakte duizend excuses voor zijn Vixen en zoveel vakantieleed. Nou, dat vonden we maar grote flauwekul. We hebben dankzij de Vixen juist een hele verrassende en avontuurlijke vakantie gehad. Echt, we zijn hem zelfs dankbaar!

Lees voor meer vakantieverhalen het boek Het is hier geweldig… van auteur Raph Schouten. Deze opmerkelijke vakantiebelevenissen zijn gebaseerd op de beoordelingen op Zoover. Lief en leed, top en flop wisselen elkaar af. De vijftig verhalen zijn geïllustreerd met vakantiefoto’s die door de geïnterviewden zelf zijn gemaakt.

Bestel het boek Het is hier geweldig… op www.bol.com.

Schrijf een review en maak kans op een reischeque t.w.v. €400!

Uitgelichte berichten

Redactie

Redacteur

3 december - 2007

Reacties