13-8-2012
Het oude museum hebben we vaak bezocht en iedere keer weer werd je al bij het begin, onder de ronde audiozuil, de eerste wereldoorlog ‘ingezogen’. Daarna volgden alleen maar indrukwekkende momenten (kerstbestand, gasaanvallen, ieper maquette, hulpverleningsruimte, etc.) Tegen de tijd dat we het
Museum verlieten waren we zo onder de indruk dat we er nog een tijdje stil van waren.
Hoe anders is het nieuwe museum. Hier heeft duidelijk presentatie de plaats ingenomen van informatie. En van alle elementen die vroeger indruk maakten, is niets over gebleven. En erger nog, we hebben begrepen dat die vernietigd zijn (behalve de hoofden van het kerstbestand….). We waren nu ook even stil toen we het museum verlieten, maar vooral van verdriet, van gemis. Deze nieuwe, kille, zakelijke, digitale presentatie raakt niet meer. Zoveel beter en mooier is nu Memorial Museum Passchendale in Zonnebeke geworden. Nu moet het Flanders Fields Museum in diens schaduw staan.
5-6-2011
In dit museum, ondergebracht in de Lakenhalle, kom je op een zeer pakkende manier in aanraking met de realiteit van het oorlogsgeweld.
Allereerst mag je een kaartje trekken, al naargelang je man of vrouw bent, en krijg je een personage toegewezen, waarvan je zijn belevenissen in de oorlog op de voet volgt doorheen het museum. Ik kreeg de rol van Käthe Kollwitz toegewezen, een Duitse grafisch kunstenares en beeldhouwster. Haar zoon Peter sneuvelde tijdens de Eerste Wereldoorlog , op 24 oktober 1914, bij een aanval op Diksmuide in Vlaanderen.
Het vrij donkere museum, waarin het zwaar geluid van een overvliegende helikopter weerklinkt, waarvan je elk moment het gedaver van neervallende bommen verwacht, en de vele treffende videobeelden en aangrijpend beeldmateriaal, maken het zinloze van het oorlogsgeweld heel duidelijk.
Wie hier zijn les niet uit kan trekken...